اگر نام مملوك [ حرّة ] باشد و مولى بگويد : انت حرّة و شك كنيم قصدش مطابق با لفظى است كه از نظر اتّفاق علماء موجب حصول حريّت است يا در مقام صدا زدن او و نام بردن وى مىباشد اشكال قوىتر از صورت قبلى است . و اقوى از نظر ما اينست كه عتق با آن واقع نمىشود و دليلش اين است كه لفظ مزبور با خصوصيّت ياد شده جزء الفاظ صريح نبوده بنابر اين پس از القاء آن علم بحصول حريّت پيدا نمىشود . بلى : اگر تصريح كند كه قصد انشاء عتق بوده است صحيح بوده و مىتوان حكم بحصول حريّت نمود چنانچه اگر بگويد مقصودم اخبار از نام او و در مقام صدا زدنش بودم از وى مىپذيرند و مملوك آزاد نميشود . قوله : و نبّه بالغاية : ضمير در [ نبّه ] به مصنّف راجع بوده و مقصود از [ غاية ] عبارت [ و ان قصد التّحرير الخ ] مىباشد . قوله : لو كان اسمها حرّة : ضمير در [ اسمها ] به مملوكه راجع است . قوله : و شك فى قصده لمطابقة اللّفظ للمتّفق على التحرير به : ضمير در [ قصده ] به مولى راجع بوده و در [ به ] به المتّفق عود مىكند . قوله : كما انّه لو صرّح به قصد الاخبار به : ضمير در [ انّه ] به مولى و در [ به ] به لفظ انت حرّة راجعست . قوله : قبل و لم يعتق : ضمير نائب فاعلى در [ قبل ] به تصريح راجع مىباشد . متن : ( و في اعتبار التعيين ) للمعتق ( نظر ) منشؤه : النظر إلى عموم الأدلة الدالة على وقوعه بالصيغة الخاصة ، و